loquelaris

lŏquēlāris, e, adj. [loquela],

• of or belonging to speech: praepositiones loquelares, in the grammarians, the inseparable prepositions, as re, se, dis, etc., Val. Prob. p. 1427 P.: am praepositio loquelaris significat circum, Paul. ex Fest. p. 4 Müll.

loquēlāris, e (loquela), zur Rede gehörig, praepositiones, die untrennbaren (re, se, dis etc.), Prob. de ult. syll. 253, 5 K.; vgl. Paul. ex Fest. 4, 14.

loquelaris, ~ellaris [LL] 1 uttering words, articulate. in voce ~ari Bede Cant. 1171. 2 (~is praepositio) inseparable preposition, verbal prefix used only in combination. accepta ~i praepositione ‘a’ corrumpitur, ut lateo ‥ delitesco [? l. dil-] Aldh. PR 115 p. 158; de ~ibus praepositionibus ‥ quae sunt am, co, con, di, dis, re, se Bede AM 106; unde dicuntur quaedam praepositiones ~es? quia semper in compositione loquelis, id est dictionibus componuntur Alcuin Gram. 900D (cf. Ælf. Gram. 276: loquela is spræc, and ~es synd gespræcelice, forðan ðe ðas six praepositiones ne beoð nahwar ana, ac beoð æfre to sumum oðrum worde gefegede).