monaliter Save Lewis & Short DMLBS Gaffiot 2016 mŏnālĭter, v. monauliter. monaliter [cf. 1 monalis] , as of one, in single form. ~iter adverbium, i. unialiter Osb. Glouc. Deriv. 355; ~iter, unialiter, uniformiter Ib. 365. mŏnālĭtĕr, v. monauliter : [qqs mss].