monarcha
mŏnarcha, ae, m., = μονάρχης,
- an absolute ruler, a monarch (poet.): caeruli monarcha ponti, Vet. poët. ap. Mar. Victor. p. 2551 P.
æthelbaldus Britanniae Anglorum ~us [v. l. monarcus ]
~us, singularis rex
~us inperator
ego Eadgar Britannie Anglorum monarcas ‥ roboravi
ego Edgarus totius Albionis ~a istud ‥ confirmavi
ego Aethelredus ‥ ‘gentis Anglicae Rex et ~a insularum’
monarces,anwalda
ego æðelredus egregiae opulentaeque ~es Britanniae
at Edgarus totius imperii ~a effectus
secundus ~us fuit Octavianus Augustus
Carolus magnus ‥ fit ~a
mundi ~um Assuerum
de regibus Angliae successive regnantibus qui ~i dicebantur
Henrice monarche
miles Christi ut devicta tyrannorum acie ~a terrae ‥ factus est
annuit ipse quidem regalibus improbe coeptis, / substituens ternos sub nomine praesulis intra / contiguos patri fines illo usque monarchos
o Benedicte ~es, huic ‥ succurre
Thomas ‥ / ‥ tangens ‥ / credidit extemplo salvantem saecla monarchum
~um mundi, rectorem poli, redemptorem
omnipotens factor atque ~us dispensator
o Christe vicarie, monarcha terrarum
Deus in mundo solus est ~a
in libro Judicum diversa lignorum genera articulata hominis voce loquentia ~um quaesisse referuntur
leo trux, monarcha ferarum
hinc thessara, calculus, tabula, urio vel Dardana pugna, tricolus, senio, ~us, orbiculi taliorchus, vulpes, quorum artem utilius est dediscere quam docere
Annuit ipse quidem regalibus improbe cœptis, Substituens ternos sub nomine Præsulis intra Contiguos Patri fines illo usque Monarchas.
Monarcha supremus militantis Ecclesiædicitur Romanus pontifex, in Act. S. Sebaldi t. 3. Aug. pag. 772. col. 2.