monasterialis
mŏnastērĭālis, e, adj. [monasterium],
- monastic, monasterial (eccl. Lat.): disciplina, Sid. Ep. 7, 9.
monastēriālis, e (monasterium), klösterlich, disciplina, Sidon. epist. 7, 9, 11 u.a. Eccl.
ut ~em locum et vitam in illa civitate construere potuisset
decem manentes ‥ æbbae abbatissae ‥ ~i juri dono
in aecclesiastica vel in ~i regula
ritus ecclesiastici sive ~es
vir ‥ ecclesiasticis simul ac ~ibus disciplinis summe instructus
~ibus adscribere votis
de honestate ~is vitae
~i habitu
terra ‥ ~i a me reddita est usui
simpla corredia ~ia
per universa loca ~ia
edificii ~is
cupientes sua criminosa peccata ~ium reprehensione abscondi
nocet ~ibus, qui eum [numerum militum ] cum suis suscipiunt
nullus ‥ senior sive junior, saecularis vel ~is, vir aut femina sua erubescat confiteri peccata ‥
a mynster , cenobium, cenobitalis, monasterium, ~is
mŏnastērĭālis, e (monasterium), de monastère : Sid. Ep. 7, 9.