About Report a problem

Menu

murmuro

murmuro, to murmur, mutter, roar

Frieze-Dennison Vergil

murmurō, āvī, ātus, 1, n.: to murmur, mutter, roar, 10.212. (murmur)
murmŭro, āvi, ātum, 1, and (ante- and post-class.) murmŭror, ātus, 1, v. dep. [murmur], to murmur, mutter; to rustle, rumble, roar, etc. (cf.: susurro, musso, fremo, strepo).
  • I Neutr.
    • A Form murmuro: secum murmurat, Plaut. Aul. 1, 1, 13 (52); Varr. L. L. 6, § 67 Müll.—Of discontented persons, to mutter, grumble: servi murmurant, Plaut. Mil. 3, 1, 149 (744): et murmuravit omnis congregatio, Vulg. Exod. 16, 2 al.—Of the nightingale: secum ipse murmurat, Plin. 10, 29, 43, § 82: magia carminibus murmurata, muttered, Ap. Apol. p. 304, 28.—Of inanimate things, to murmur, roar, rumble: murmurantia litora, Varr. L. L. 6, § 67 Müll.: murmurans mare, Cic. Tusc. 5, 40, 116: unda, Verg. A. 10, 212: ignis, crackles, Plin. 18, 35, 84, § 357: intestina, to rumble, Plaut. Cas. 4, 3, 6 (803).—
    • B Form murmuror: murmurari coepimus, Varr. ap. Non. 478: populus murmurari coepit, Quadrig. ib. 7; Varr. ib. 11.—
  • II Act., transf., to mutter or grumble at a thing: quidam tarditatem poëtae murmurari, Ap. Flor. p. 353 fin.

Saved

Recent