oro

ipse pro se oravit
he argued his case himself oravit ab Artorio ne in castris remaneret
he begged Artorius not to remain in the camp

ōrō, āvī, ātus, 1, n. and a.: to use the mouth in utterance; to speak, 7.446; w. acc., argue, plead, 6.849; beg, pray, implore, entreat, beseech, 1.525; ask, pray, beg for, 4.451; w. two acc., 11.111; w. subj., 6.76; w. inf., 6.313. (1. ōs)

ōro, āvi, ātum, 1 (orassis for oraveris, Plaut. Ep. 5, 2, 63 (728)), v. a. and n. [1. os, to speak]: oro ab ore, Varr. L. L. 6, § 76 Müll.

• I In gen. (so obsol.): orare antiquos dixisse pro agere testimonio est, quod oratores dicti et causarum actores et qui rei publicae mandatas causas agebant, Fest. p. 198 Müll.: bonum aequumque oras, Plaut. Most. 3, 1, 151 (682): talibus orabat Juno, Verg. A. 10, 96.—
• II In partic.
• • A To treat, argue, plead (as an ambassador, advocate, etc.; class., but very rare; cf. ago): REM VBI PAGVNT ORATO, Fragm. XII. Tab.: matronis ipsis, quae raptae erant, orantibus, i. e. at their mediation, Cic. Rep. 2, 7, 13: causam capitis, to argue, plead, id. Brut. 12, 47: orandae litis tempus accommodare, id. Off. 3, 10, 43: si causa oranda esset, Liv. 39, 40, 6: causas melius, Verg. A. 6, 849: cum eo de salute suā agit, orat atque obsecrat, treats, speaks, Caes. B. C. 1, 22: causam dixit et ipse pro se oravit, plead his own cause, Liv. 39, 40, 12.—
  • • 2 Of oratorical speaking, eloquence (freq. in Quint.): ars orandi, the oratorical art, art of oratory, Quint. prooem. § 4; id. 2, 15, 20; 9, 4, 3: orandi scientia, id. 1, 10, 2: orandi studium, id. 9, 4, 110; 8, 6, 20.—
  • B To pray, beg, beseech, entreat one (the predom. signif. in all periods and styles; syn.: rogo, obsecro, obtestor, supplico, precor); constr. usually with acc. of the pers. and of the thing, and with ut, ne (the less freq. constructions, v. infra).
  • • • • α With acc. of the pers. and of the thing: illud te ad extremum et oro et hortor, ut, etc., Cic. Q. Fr. 1, 1, 16, § 46: multa deos orans, Verg. A. 9, 24: aliquem libertatem, Suet. Vesp. 16.—
        • β With acc. of the pers. only: virginem orare, Liv. Andron. ap. Diom. p. 379 P: cum desubito me orat mulier, Enn. ap. Non. 517, 15 (Cax. v. 9 Vahl.); cf.: socer Non orandus erat, sed vi faciendus Erechtheus, not to be entreated, but compelled, Ov. M. 6, 701: Lydia, dic, per omnes Te deos oro, Sy barin cur properes amando perdere, Hor. C. 1, 8, 2.—
        • γ With acc. of the thing for which one asks: gnato uxorem, to request a wife for one's son, Ter. And. 528: legati Romam missi, auxilium ad bellum orantes, to ask assistance, Liv. 21, 6: opem rebus affectis orantes, id. 6, 9: auxilia, Tac. A. 2, 46.—
        • δ With ut: rogat oratque te Chrysogone, ut, etc., Cic. Rosc. Am. 49, 144: te, C. Flave, oro et obtestor, ut, etc., id. Planc. 42, 104: te etiam atque etiam oro, ut, etc., id. Att. 11, 1, 2: hoc me a vobis orare Juppiter jussit, ut, etc., Plaut. Am. prol. 64.—
        • ε With subj.: orant, ignoscamus peccatum suum, Plaut. Am. 1, 1, 101 (253): et vocet oro, Verg. A. 11, 442: idque sinas, oro, Ov. P. 4, 1, 19.—
        • ζ With ne: rogat eos atque orat, ne, etc., Cic. Verr. 2, 2, 39, § 96: quod te, Aesculapi, et te, Salus, ne quid sit hujus, oro, Ter. Hec. 338.—
        • η With the imper.: absiste inceptis, oro, Sil. 11, 336.— With imper. and acc. of person, Verg. A. 2, 143; 4, 319; 10, 61 and 905.—
        • θ With inf. or an object-clause: jampridem a me illos abducere Thestylis orat, Verg. E. 2, 43; id. A. 6, 313; 9, 231; Tac. A. 6, 2; 12, 9: vel Aegypti praefecturam concedi sibi oraret, Suet. Ner. 47.—
        • ι With ab and abl. of a person, followed by ut or ne: primum hoc abs te oro, ni me inexorabilem faxis, Pac. Tr. 122: oravitque a suis, ut, etc., Gell. 17, 10, 7: oratus ab Artorio, ne in castris remaneret, Vell. 2, 70, 1.—
        • κ With cum aliquo: quod tecum pater orat, Enn. ap. Fest. p. 198 Müll. (Ann. v. 20 Vahl.): si is mecum oraret, Plaut. Cas. 2, 5, 15 (323): tecum oro et quaeso, ut, id. Curc. 3, 1, 62 (432): egi, atque oravi tecum, uxorem ut duceres, Ter. Hec. 686; cf. Caes. B. C. 1, 22; cited above, II. A.—
        • λ With pro and the abl.: nec pro civibus se orare, sed pro, etc., Just. 11, 4, 4: ut Octavius orandus sit pro salute cujusquam civis, Cic. Ep. ad Brut. 1, 16, 2; cf.: ut pro illā ores, ut sit propitius (deus), Plaut. As. 4, 1, 38 (783).—
      • b Oro te, I pray thee, prithee, parenthetically, a formula of politeness (cf. quaeso): dic. oro te, clarius, Cic. Att. 4, 8, 1; Sen. Vit. Beat. 7, 1; Liv. 5, 5, 1; cf. Cic. Att. 7, 16, 3.—
  • C To pray, to supplicate God (eccl. Lat.); act.: oravit Dominum, Vulg. Judic. 13, 8: orationem quam orat, id. 3 Reg. 8, 29; id. 2 Par. 6, 21: filios, id. Job, 19, 17: Deum, id. Eccles. 50, 24: orationes longas, id. Matt. 23, 14.—More often neutr.: pro te, Vulg. Gen. 20, 7: ut audias, id. ib. 43, 20: in loco isto, id. 3 Reg. 8, 30: contra viam civitatis, id. ib. 8, 44: ad Dominum, id. 4 Reg. 4, 33: cum lacrimis, id. Tob. 3, 1: unus orans et unus maledicens, id. Ecclus. 34, 29: spiritu et mente, id. 1 Cor. 14, 15: mulierem decalvatam orare non decet, Ambros. in Luc. 6, § 19: orandi gratia, Lact. 4, 15, 20.—Hence, P. a. as subst.: ōrans, antis, m., an orator: orantes, Tac. Dial. 6, 6.

ōro, āvī, ātum, āre (ōs, oris), sich durch den Mund vernehmen lassen, reden, I) im allg., reden, sprechen, a) übh.: α) absol.: talibus orabat dictis, Verg.: iuveni oranti subitus tremor occupat artus, Verg.: orantis medias deseruere preces, Ov. – β) m. Acc. der Sache: bonum aequomque oras, Plaut.: ius (= aequom) hic orat (mit scherzh. Anspielung auf das Rechtsprechen des Prätors), Plaut.: u. so ius bonum oras, Plaut. – b) als Redner, öffentlich (vor Gericht) sprechen, reden, orandi nescius, kein Redner, Tac.: orandi validus, ein tüchtiger Redner, Tac.: ars orandi, die Redekunst, Quint.: orandi scientia, Quint.: genus orandi, Tac.: orandi genus lene iucundumque, Aur. Vict.: scio nunc tibi esse praecipuum studium orandi, ich weiß, daß gegenwärtig die gerichtliche Beredsamkeit dein vorzügliches Studium ist, Quint.: vestra in nos promerita complecti orando, Cic.: Latine Graeceque vel in orando vel in fingendis poëmatibus promptus et facilis ad extemporalitatem usque, Suet. – m. pro u. Abl., causam dixit et ipse pro se oravit, hielt selbst für sich die Verteidigungsrede, Liv. 39, 40, 12. – Partiz. subst., orantes, die Redenden, die Redner, Tac. dial. 6. § 6. – c) etw. öffentl. besprechen, etw. vortragen, über etw. verhandeln, rem ubi pacunt (pagunt), orato, wo ein Vertrag geschlossen wird, da soll er verhandelt werden, XII tabb. fr.: causam, Cic., Liv. u. Tac.: capitis causam, Cic.: causas melius, Verg.: litem, Cic.

II) bittend ansprechen, anrufen, ersuchen, bitten, a) im allg.: α) m. Acc. der Pers., die man bittet: virginem, Liv. Andr.: longis Hecaten ululatibus, Ov.: principem agnitum oraverat, er hatte den Kaiser erkannt u. bei ihm Abbitte getan, Tac. – oft (parenthet.) oro te, ich bitte dich, dic, oro te, clarius, Cic.: ne illa quidem, oro vos, movent? Liv.: quid, oro te, habent liberale isti ieiuni vomitores? Sen. – β) m. Acc. des Ggstds., um den man bittet, um etwas ansprechen, anhalten, anrufen, ersuchen, bitten, etw. erbitten, eius mortem, Ter.: vitam, Verg.: vitam suppliciter, Liv.: auxilium ad bellum, Liv.: finem malorum, Ov.: veniam, Ov.: hanc extremam veniam (Gnade, Gunst), Verg.: im Passiv m. dopp. Nom., socer non orandus erat, vi sed faciendus Erechtheus, ich mußte mir E. zum Schw. nicht erbitten, sondern ihn mit Gewalt dazu machen, Ov. met. 6, 701. – m. Ang. wem? für wen? wozu? durch Dat., gnato filiam, Ter.: opes rebus affectis, Liv.: opem valetudini, Suet.: veniam dapibus nullisque paratibus, Ov.: tempus sermoni, Tac. – γ) m. Acc. der Pers.u. Acc. der Sache: scin quid te orem? Ter.: quod ego te per dextram hanc oro, Ter.: hoc consulem, Liv.: multa deos, Verg.: auxilia regem, Liv.: alqm libertatem, Suet. – δ) m. ut od. ne u. Konj. od. m. bl. Coniunctiv, teils ohne Acc. der Pers., m. ut u. Konj., gnatam ut det oro, vixque id exoro, Ter.: peto a te vel, si pateris, oro, ut homines miseros conserves incolumes, Cic.: morte me ut vindices ab Romanorum arbitrio, oro obtestorque, Liv.: orat atque obsecrat, ut sibi parcat, Caes.: orat multis et supplicibus verbis, ut liceat et ut sibi rescribam, Cic.: Curianus orabat, ut sibi donarem portionem meam, Plin. ep. – m. ne u. Konj., rogare et orare, ne illos supplices aspernarer, quos etc., Cic.: ecce amici orantes obsecrantesque, ne reliqua recitaret, Plin. ep. – m. bl. Coniunctiv, velatis manibus orant, ignoscamus peccatum suum, Plaut.: quod superest, oro, liceat dare tuta per undas vela tibi, Verg.: faveas, oramus, Ov.: tum mater orari, hortari, iubere, quoquo modo fugerem, Plin. ep.: orant, suppliciis suis potius saturaret se quam contumeliis, Iustin.: oro quaesoque, non obirascaris mihi, Claud. Mam. – teils m. Acc. der Pers., m. ut u. Konj., oro te, mihi ut ignoscas, Plaut.: rogat oratque te, ut sibi per te liceat vitam in egestate degere, Cic.: te oro et obsecro, ut mihi per hos conserves eum, Cic.: reliquum est, ut te orem, ut valetudini tuae diligentissime servias, Cic.: Arria milites orabat, ut simul imponeretur (eingeschifft werde), Plin. ep.: deos semper oravi, ut, quod evenit, periret Tiberius, Suet.: Minervam genibus (auf den Kn.) nixus obsecro atque oro, ut etc., Fronto: m. ne u. Konj., rogat eos atque orat, ne oppugnent filium suum, Cic.: Timoleon omnes oravit, ne id facerent, Nep.: omnes vos oratos volo (ich will euch alle gebeten haben), ne plus iniquom possit quam aequom oratio, Ter. – teils m. vorhergeh. allg. Acc., m. folg. ut od. ne u. Konj., idque postremum parentes suos liberi orabant, ut levandi sui cruciatus causā lictori pecunia daretur, Cic.: illud te ad extremum et oro et hortor, ut in extrema parte muneris ac negotii tui diligentissimus sis, Cic.: quod te, Aesculapi, et te, Salus, ne quid sit huius oro, Ter. Hec. 338. – teils m. ab u. Abl. der Pers., m. folg. ut od. ne (ni) u. Konj., mit u. ohne vorhergeh. allg. Acc., hoc me a vobis orare Iuppiter iussit, ut conquaestores singula in subsellia eant, Plaut. Amph. prol. 65: primum hoc abs te oro, ni me inexorabilem faxis, Pacuv. tr. 122: petivit oravitque a suis amicissimis impense, ut Aeneida adolerent, Gell. 17, 10, 7: oratus ab Artario medico, ne in castris remaneret, Vell. 2, 70, 1. – teils m. cum u. Abl. der Pers.u. m. Acc. der Sache, tu vero face quod tecum precibus pater orat, Enn. ann. 20: m. folg. ut u. Konj., egi atque oravi tecum, uxorem ut duceres, Ter.: tecum oro et quaeso, ut ei detur, Plaut.: m. vorhergeh. allg. Acc., hoc tecum oro, ut illius animum atque ingenium regas, Plaut. – ε) m. folg. Infin., teils ohne Acc. der Pers., die man bittet, oratus sum huc venire, Plaut.: iam pridem a me illos abducere orat, Verg.: oratque mori, Sen. tr. – teils m. Acc. der Pers., principem orabat deligere senatores, ex quibus etc., Tac. ann. 6, 2: Vibidiam oravit pontificis maximi aures adire, Tac. ann. 11, 32; u. so Tac. ann. 12, 9 u. 13, 13. – ζ) m. folg. Acc. u. Infin. Praes. Pass., vel Aegypti praeturam concedi sibi oraret, Suet. Ner. 47, 2: quis (occultis precibus) permitti Meherdaten patrium ad fastigium orabant, Tac. ann. 11, 10 extr. – η) m. pro u. Abl., nec pro civibus se orare, sed pro innoxio patriae solo et pro urbe, Iustin. 11, 4, 4: ut Octavius orandus sit pro salute cuiusquam civis, Cic. ep. ad Brut. 1, 16, 2: m. folg. ut u. Konj., ut (deum) pro illa ores, ut sit propitius, Plaut asin. 783. – θ) m. Dat. für wen? venit oratum filio, Plaut. trin. 611. – ι) beim Imperativ, per deos oro, este mei memores, Ov. met. 13, 376 sqq.: remove istaec, oro te, Suet. Caes. 49, 3: absiste inceptis, oro, Sil. 11, 336 (vgl. 11, 350). – κ) ganz absol.: oro, obsecro, ignosce, Cic.: oremus, accusemus, gravius denique minitemur, Ter.: per genua (fußfällig) orare conans, Suet.: orandi iam finem face, Ter.: sororem dare Prusiae precanti atque oranti, Liv.: oranti surdas praebere aures, Ov. – b) beten, talibus orabat dictis, Verg. Aen. 6, 124: mulierem decalvatam orare non decet, Ambros. in Luc. 6. § 19: idem (Christus) secessurus orandi gratiā, ut solebat, in montem, Lact. 4, 15, 20: Passiv unpers., oratur, es wird gebetet, Sidon. epist. 5, 14, 3. – ➳ Synk. Perf. orasti, Plaut. mil. 1269: 2. Pers. Coni. Perf. orasseis (= oraveris), Plaut. Epid. 728 G.

ōrō, (7) āvī, ātum, āre (os, oris), tr., ¶ 1 parler, dire : bonum æquomque oras Pl. Most. 682, cʼest une bonne et juste remarque que tu fais là || [abs^t ] Virg. En. 7, 446 ; 10, 96 ¶ 2 parler comme orateur : causam Cic. Br. 47, plaider une cause, cf. Cic. Off. 3, 43 ; Liv. 39, 40, 6 ; Virg. En. 6, 849 || [abs^t ] orare pro aliquo Liv. 39, 40, 12, plaider pour qqn ; ars orandi Quint. 2, 15, 20, art oratoire ; orantes Tac. D. 6, les orateurs ¶ 3 prier, solliciter, implorer : [abs^t ] Cic. Verr. 2, 4, 101, etc. || aliquem Cic. Dej. 8, prier qqn ; orandus erit amicus Cic. Font. 36, il faudra prier notre ami ; id, illud aliquem orare... Cic. Verr. 2, 5, 119 ; Q. 1, 1, 46, adresser à qqn cette prière..., cf. Att. 11, 12, 2 || rem, demander qqch. en suppliant, implorer une chose : Liv. 21, 6, 2, etc. ; Tac. Ann. 2, 46 || [avec deux acc.] : aliquem libertatem Suet. Vesp. 16, solliciter de qqn la liberté || rem ab aliquo Virg. En. 11, 358, solliciter une chose de qqn || [avec ut, ne subj.] prier de, prier de ne pas : Cic. Fam. 9, 13, 3 ; Cæs. G. 4, 11, 1 || [avec subj. seul] : te oro, des operam Cic. Att. 3, 1, je te prie de donner tes soins || [avec inf.] Virg. B. 2, 43 ; En. 6, 313 ; Tac. Ann. 6, 2 ; 12, 9 || orare ab aliquo ut, demander à qqn de : Pl. Amph. 64 ; Gell. 17, 10, 7, ou cum aliquo, ut Pl. Cas. 324 ; Curc. 432 ; Ter. Hec. 686 || [alliances fréq. d. Cic. ] : rogo atque oro, oro atque obsecro, oro atque obtestor, prier et supplier, prier et conjurer || [en parenth.] oro te, je te prie, de grâce : Cic. Att. 4, 8 a, 1.

➳ pf. sync. orasti Pl. Mil. 1269 ; orasseis = oraveris Pl. Epid. 728.

oro , as, are. (os.)
求。祈求。講論。— causam 保官司。訴寃。

Suggest a Translation
See an image

ōrō āvī, ātus, āre

• 1 os, to speak: talibus orabat Iuno, V.—To treat, argue, plead: matronis ipsis orantibus, i. e. at the mediation of: causam capitis, plead: causas melius, V.: cum eo de salute suā, treat, Cs.: ipse pro se oravit, pleaded his own cause, L.—To pray, beg, beseech, entreat, implore, supplicate: ‘me surpite morti,’ orabat, H.: orando surdas aurīs reddideras mihi, T.: socer Non orandus erat, vi sed faciendus, to be made my father-in-law, not by entreaty but by compulsion, O.: gnato uxorem, request a wife for, T.: Quod ego per hanc te dextram oro, T.: illud te, ut, etc., O.: multa deos orans, V.: te oro, ut redeat, T.: te etiam atque etiam oro, ut, etc.: oratos vos omnīs volo, Ne plus possit, etc., T.: quod ne faciatis, oro obtestorque vos: oro atque obsecro, adhibeatis misericordiam: et vocet oro, V.: istam, Oro, exue mentem, V.: Per deos oro . . . Este mei memores, O.: admittier orant (i. e. ut admittantur), V.: orantes primi transmittere cursum (i. e. ut primi transmitterent), V.: ut Octavius orandus sit pro salute cuiusquam civis.—Parenthet., with te or vos, I beg, prithee: dic, oro te, clarius: ne illa quidem, oro vos, movent?L.