oscen
oscen, a singing-bird, divining bird, bird of augury
oscen, ĭnis, m. (but f. ap. Varr. L. L. 6, 7, 67; Plin. 10, 19, 22, § 43) [obscen, from obs-cano],
- a singing-bird, esp. in the auspices; a divining-bird, from whose notes auguries were taken (e. g. the raven, crow, owl): aves aut oscines sunt, aut praepetes: oscines, quae ore futura praedicunt; praepetes, quae volatu augurium significant, Serv. Verg. A. 3, 361; Cic. Fam. 6, 6, 13: oscinem corvum prece suscitabo, Hor. C. 3, 27, 11; Plin. 10, 19, 22, § 43; Ap. Deo Socr. p. 45, 29: Phoebeius, i. e. the crow metamorphosed by Phoebus, Aus. Idyll. 11, 15.
ōscen, inis, m. (= obscen, von obs u. cano), als t. t. der Augurspr. = ein Vogel (zB. Rabe, Krähe, Eule), aus dessen Stimme die Auguren weissagten, ein Weissagevogel, Varro LL. u.a.: oscen corvus, Hor., oscines corvi, Sidon.: cantus sinister oscinis, Cic.: cantus oscinum, Amm. – ➳ Als fem., Ap. Claud. bei Fest. 197, 8. Varro LL. 6, 67. Plin. 10, 43 u. 80.
~ines aves,wigole fugules
aves juxta artis disciplinam aut ~ines sunt, id est, que futura ore canunt
hic ~en, -nis, i. avis quelibet ore canens
~ines, auspicia
oscĕn, (16) ĭnis, m. (obs, cano), oscène [tout oiseau dont le chant servait de présage] : Cic. Div. 1, 120 ; Fam. 6, 6, 13 ; Hor. O. 3, 27, 11.
➳ f. Varro L. 6, 67 ; Plin. 10, 43 ; cf. Fest. 197, 8.
ōscen inis, m
- 1 CAN-, a singing-bird, divining bird, bird of augury: e cantu sinistro oscinis: oscinem corvum prece suscitabo, H.