planeticus
plănētĭcus, a, um, adj., = πλανητικός,
- wandering, wandering about (post-class.): sidera, Sid. Ep. 8, 11.
planēticus, a, um (πλανητικός), irrend, herumirrend, sidera, Sidon. epist. 8, 11, 9. – subst., planētica, ae, f., ein weites, den ganzen Körper umhüllendes Gewand, Cassian. coen. inst. 1, 7 (dazu Migne S. 72).
nam cum muris arbore corpus includatur / mens tamen †planeaca [l. planetica ] per urbes vagatur
erratica febris ‥ dicitur ~a, a ‘planos’ quod est error, seu a planeta Saturno
plănētĭcus, a, um, errant : planetica sidera Sid. Ep. 8, 11, planètes.
Ab hoc autem opere fugiant, qui Planetici sunt, et discursores alienis febribus imbuti.