pollicitatio

pollĭcĭtātĭo, ōnis, f. [pollicitor],

• a promising, a promise (class. but not in Cic., who uses promissio, promissum; usu. plur.): vereor ne istaec pollicitatio Te in crimen populo ponat, Plaut. Trin. 3, 3, 10 (738): hinc pollicitationes aufer, Ter. Phorm. 858: huic magnis praemiis pollicitationibusque persuadet, ut, etc., Caes. B. G. 3, 18; 3, 26; 7, 1; id. B. C. 3, 108; Sall. J. 61, 4; Sen. Ben. 3, 19, 3; Plin. Ep. 10, 33, 3; Auct. B. Afr. 35; Dig. 50, 12, 1 sqq.—In sing.: cum (legionem) ad se arcessisset Antonius hac pollicitatione, denarios quingenos singulis militibus daturum, Asin. Poll. ap. Cic. Fam. 10, 32, 4; Inscr. Grut. 422, 3: ex nudā pollicitatione nulla actio nascitur, Paul. Sent. 5, 12, 9; Vulg. Heb. 4, 1.

pollicitātio, ōnis, f. (pollicitor), das Versprechen, die Verheißung, Zusage, Sing., Plaut. trin. 738. Cornif. rhet. 3, 3. Asin. Poll. in Cic. ep. 10, 32, 4. Apul. met. 8, 10 u. 10, 4. Donat. Ter. Andr. 2, 3, 27. Corp. inscr. Lat. 8, 8469: Plur., quin tu hinc pollicitationes aufer, Ter.: alci magnis praemiis pollicitationibusque polliceri, ut etc., Caes.: alqm multis pollicitationibus aggredi, Sall.: legiones non destitit litteris atque infinitis pollicitationibus incitare, As. Poll. in Cic. ep.: illorum pollicitationibus accensus, Sall.: decepti pollicitationibus regis, Liv.

pollicitatio [CL] , promise. discendit ‥ secundum Domini ~onem Sanctus et vivificator Spiritus Theod. Laterc. 11; quae fida ~one [gl.: i promissione, i. sponsione] spopondistis Aldh. VirgP 1; c804 si forte quippiam de ~onibus istis quae ultronea voluntate hic scripsi caeca ignorantia ‥ seducente fuero ‥ transgressus ‥ corrigere nitar CS 315; opus ‥ quod tuis exhortationibus et inconsulta, fateor, ~one suscepi (Quad.) GAS 529; s1389 nuncii ‥ nunc minis et terroribus, nunc ~onibus et blandiciis, id egerunt cum populo ut ‥ Wals. HA II 183; firmissima ~one se astringendo sacrum eius tumulum in Wynsore visitaturum esse Mir. Hen. VI I 8 p. 30.

pollĭcĭtātĭō, (11) ōnis, f. , offre, proposition, promesse : [sing. rare] : Pl. Trin. 738 ; Pollio d. Cic. Fam. 10, 32, 4 || pl., Cæs. G. 3, 18, 2 ; 3, 26 ; 7, 1 ; C. 3, 108 ; Sall. J. 61, 4.

pollicitatio , onis. f.
應承。許。

Suggest a Translation
See an image

pollicitātiō ōnis, f

• pollicitor, a promising, promise: hinc pollicitationes aufer, T.: Bomilcarem multis pollicitationibus adgredi, S.: huic magnis pollicitationibus persuadet, ut, etc., Cs.

POLLICITATIO

POLLICITA´TIO[OBLIGATIONES]