pollingo
pollingo, nxi, nctum, 3, v. a.,
- to wash a corpse, and prepare it for the funeral pile (ante- and post-class.): pollingo, περιστέλλω νεκρόν, σιροπλόκω, ταριχεύω, ἐνταφιάζω, Gloss. Philox.: quia mihi pollinctor dixit, qui eum pollinxerat, Plaut. Poen. prol. 63; Ap. Flor. p. 362, 27: figmenta hominum mortuorum curate pollincta, Amm.19, 1, 10.—Transf., of an old man near his grave: pollinctum corpus, Val. Max. 7, 7, 4; cf.: voluptas fucata aut medicamentis pollincta, Sen. Vit. Beat. 7, 2.
pollingo, līnxī, līnctum, ere, die Leichen abwaschen und einsalben, qui eum pollinxerat, Plaut. Poen. prol. 63: iam pollinctus, Apul. flor. 19. p. 33, 2 Kr.: figmenta hominum mortuorum ita curate pollincta, ut etc., Amm. 19, 1, 10. – übtr., alcis pollinctum iam corpus, schon dem Grabe näher, Val. Max. 7, 7, 4: voluptas fucata et medicamentis pollincta, dem Grabe nahe gebracht, verdorben, Sen. de vit. beat. 7, 3.
pollingō, (15) īnxī, īnctum, ĕre, tr., embaumer et ensevelir un mort : Pl. Pœn. 63 || [fig.] Sen. Vita b. 7, 3.