pollicitator
pollĭcĭtātor, ōris, m. [pollicitor],
- a promiser (eccl. Lat.), Tert. adv. Jud. 1.
pollicitātor, ōris, m. (pollicitor), der Versprecher, Verheißer, Corp. inscr. Lat. 8, 2353. Tert. adv. Iud. 1. u.a. Eccl.
~ores, ~atores, sponsores, promissores
pollĭcĭtātŏr, ōris, m. , -tātrīx, īcis, f. , celui, celle qui promet : Tert. Jud. 1 ; Apol. 23.