potionare

potionare [LL], ~ari [ML] 1 to cause or give to drink. ~o ‥ vel ~or ‥ i. potionem dare Osb. Glouc. Deriv. 456; etc. (v. 2 infra); to yif a drynke, ‥ ~are, im- CathA. 2 to administer or take medicinal or narcotic potion; b (fig.). solebant quiescere, ~ari, minuere, curiam tenere, missas celebrare, et plura hujusmodi Gerv. Cant. Chr. 81; ~andus comedat in misericordia Reg. Pri. Worc. 129b; farmacare aut ~are Gad. 122. 2 (v. pharmacare).  b o Philisthea! o ebria! o ~ata! o vesana! Ailr. Serm. 21. 446C. 3 to poison; b (transf. & fig.). c (p. ppl. as sb. m.) poisoned person. in via ‥ ~atus, interiit R. Niger Chr. I 75; s1190 obierunt apud Cataine ~ati G. Ric. I 149; Johannes, cognomento Scotus, circa Pentecosten, uxore sua, filia Leolini, machinante, ~atus diem clausit extremam M. Par. Maj. III 394; s1126 que dicebatur ipsum dormientem jugulasse, vel ~asse prandentem Id. Min. I 237; muneribus datis ad servos regis ‥ ipsum ~avit, qui et extinctus est Eul. Hist. II 279; nobilis ille princeps Britonum Aurelius Saxonico proditorie ~atus veneno Bower III 21.  b ne leteris ‥ Philisthea, que jam ~is calice superbie, que jam incipis ad inferiora de superioribus ruere Ailr. Serm. 22. 449C; s1459 promisso fracto, animoque ~ato, vitam nobis adimere ‥ festinant Reg. Whet. I 344.  c queritur de ~atis quare parce deberet comedere, et parcius bibendo vinum limphatum assumere cum tepida? Quaest. Salern. B 328.