primitiare

primitiare [ML < CL primitiae+-are] 1 to offer as first-fruits. porro parvulus noster ab ipso sue nativitatis exordio in frigore et nuditate in diversorio, in presepio ‥ omnem ‥ formam humilitatis et religionis ~are et consecrare dignatus est P. Blois Serm. 5. 577C; nomine qui Domini rem vult bene primiciari / observet quod ei detur sua porcio primum H. Avr. Poems 2. 73. 2 to produce as first-fruits. hoc ‥ signo ‥ Dominus ‥ presignavit Kentegernum suum et ~avit [v. l. pronunciavit] quem postmodum plus mirandis multipliciter mirificavit J. Furness Kentig. 5 p. 171. 3 to cause to originate or come into existence. 1197 peto ut illa dilectio quam mihi tenerior etas ~iavit in vobis, a sue originis integritate non claudicet P. Blois Ep. 127. 378C; Phebus, qui sapiencie radiis tocius orbis ~avit ambitum Map NC IV 3 f. 45; c1206 diu est quod vestra me preveniente gratia dilectio inter nos suos ~avit affectus P. Blois Ep. Sup. 19. 1; quidam suos ulcisci prepropere parant et bellice sibi cladis et confusionis peremptorie precipicium ~are procurant E. Thrip. SS III 13; suos ~are temptarent insultus Ps.-Elmh. Hen. V 79 p. 229. 4 to initiate, introduce into (so as to be educated). super solium non sedebit filius, nisi ~etur in litteris P. Blois Ep. 67. 213A.