procaciter
procaciter, boldly, impudently, wantonly
prŏcācĭter, adv., v. procax fin.
procāciter, Adv. (procax), frech, verwegen, pr. ortus sermo, Curt.: petulanter et procaciter insultare alci, Augustin.: procacius stipendium flagitare quam ex modestia militari, Liv.: procacissime patris memoriae illudere, Curt.
nostras ‥ litteras ‥ quas ut ipse postea michi testatus est ~iter irrisisti
tandem ‥ importuna illorum petitione et impulsione fractus, quam ei continuatim et ~iter inculcabant, ad sui honorem et regni quietudinem que postularant in episcopos committere indulsit
multa similia blasphemantes asserunt adeo firme et ~iter ut etiam mori non timeant pro sua assertione
~iter ‥ instat infrunita femina
ex qua lesione demon rugitum emittens ~iter contra apostolum reclamabat
a subjeccione ipsius Offe et posteritatis sue ~iter recesserunt
ejus quoque pedes humiliter abluens cujus manus in sua traditione noverat ~iter esse polluendas
prŏcācĭtĕr (14) (procax), avec hardiesse, audacieusement, effrontément, insolemment : Curt. 8, 1, 32 || -ius Liv. 28, 24 ; Tac. Ann. 5, 4 ; -issime Curt. 8, 1, 34.
procāciter adv.with comp.and sup.
- procax, boldly, impudently, wantonly: ortus sermo, Cu.: flagitatum stipendium procacius quam, etc., L.: procacissime patris tui memoriae inludunt, Cu.