pronuntiatum
pronuntiatum, a proposition, axiom
prōnuntĭātum (prōnunc-), i, n., v. pronuntio fin.
prōnūntiātum, ī, n. (pronuntio), a) als t. t. der Logik, der Grundsatz (griech. ἀξίωμα), Cic. Tusc. 1, 14; vgl. Gell. 16, 8, 8. – b) als jurist. t. t., der richterliche Ausspruch, Gaius dig. 50, 16, 46.
pronūntĭātum, ī, n. (pronuntiatus), proposition [énonciative] : Cic. Tusc. 1, 14.
- 1. stelling;
- 2. (postklass.) vonnis.
prōnūntiātum ī, n
- P. n. of pronuntio, in logic, a proposition, axiom.