propassio
prōpassio, ōnis, f. (propatior), das Vorherleiden, Hieron. in Matth. 26, 37.
quod genitus est subitus ad malum animi motus, sive ire, sive invidie, seu stultiverbi, seu luxurie, similiumque que ~ones vocantur
dicitur hec ira ~o, id est subitus animi motus, accidens viciate nature, sine deliberatione boni vel mali
sciendum quod passio dicitur quando caro titillat visa muliere, ~o autem quando malus ille affectus erumpit in effectum
quam figuram antropospaton [? anthropopathiam ἀνθρωποπάθειαν ], hoc est humanam ~onem, vocant
est autem duplex timor in genere, sc. naturalis et animalis; naturalis quo quis timet amittere bona nature sine perturbacione intellectus aut voluntatis quoad mores ‥ iste autem qui in nullo concutit racionem declinando justiciam vocatur ~o, et non est peccatum sed pena peccati
Christus super patibulum tres cruciatus sustinuit, sc. passionem, ~onem, et compassionem
prōpassĭō, ōnis, f. , début de souffrance : Hier. Matth. 26, 27.
dicitur quum caro titillat, visa muliere:
sed passio, quando ille malus affectus erumpit postea in effectum. Glossa in Matth. 5. Propassio est subitus motus animi sine deliberatione boni vel mali operis ; passio vero, affectio deliberati animi, si sit locus perficiendi,Joan. de Janua. S. Hieronymus in Matthæum cap. 26 :
Dominus ut veritatem assumpti probaret hominis, vere quidem contristatus est ; sed ne passio illius animo dominaretur, per Propassionem cœpit contristari. Aliud est enim contristari, aliud incipere contristari.
antepassionemvertit.
Difficile est, quin potius impossibile, perturbationum initiis carere quempiam, quas significantius GræciVide Notas Gravii.προπαθείας vocant, nos ut verbum vertamus e verbo, Antepassiones possumus dicere, eo quod incentiva vitiorum omnium titillent animos ; et quasi in meditullio nostrum judicium sit adjicere cogitata, vel recipere.