propense
propense, willingly, readily, with inclination
prōpensē, adv., v. propendeo, P. a. fin.
prōpēnsē, Adv. (propensus), willig, geneigt, mit Zuneigung, Lentul. in Cic. ep. 12, 15, 3. Heges. 1, 29, 11. – Öfter Compar. propensius, Liv. 37, 52, 6 u.a.
Brittannia insula in extremo ferme orbis limite circium occidentemque versus divina, ut dicitur, statera terrae totius ponderatrice librata ab Africo boriali ~ius tensa axi
quos ~ius morte, cum abessent, tremebant, sponte ‥ sub unius tecti culmine invitabant
nec in comparatione hujuscemodi bonum dehonestari video sed, quod melius est, ~ius [gl.: manifestius, diligentius, plenius, ] laudari censeogeornlicor ,rumlicor
inter alia testimonia ~ius intellegenda
si autem per incuriam fuerit peccati admissio, tunc demum Dei misericordie ~ius cogitetur, ne superveniat venie desperatio
quos in ecclesiasticis negociis devotiores et fideliores intelligimus, eos ad ecclesiastica beneficia †propentius [? l. propencius ] et securius promovemus
habentes ‥ propentius vestri gracia [sic ] commendatos
patrum vestrorum dignemini reminisci et librorum ~ius indulgete studio
prōpēnsē (propensus), par un mouvement naturel, spontanément : Lentul. Fam. 12, 15, 3 || propensius Liv. 37, 52.
prōpēnsē adv.with comp.
- propensus, willingly, readily, with inclination: propensius senatum facturum, L.