predicate
predicate
v. trans.
P. κατηγορεῖν (Aristotle).
v. trans.
P. κατηγορεῖν (Aristotle).
predicate
subs.
P. κατηγόρημα, τό (Aristotle), τὸ κατηγορούμενον (Aristotle).
subs.
P. κατηγόρημα, τό (Aristotle), τὸ κατηγορούμενον (Aristotle).
PREDICATE
attributio: res attributa: id quod rebus or personis attribuitur or attributum est: more general quod dicitur de quodam (Cic.) ☞ We do not find accidens accidentia rerum or personarum until the time of Quint.
attributio: res attributa: id quod rebus or personis attribuitur or attributum est: more general quod dicitur de quodam (Cic.) ☞ We do not find accidens accidentia rerum or personarum until the time of Quint.
predicate (v.): praedĭco, 1 (logical t. t.): Isid. 2, 26, 6: Scrr. Logic. pass.
predicate (subs.): praedĭcātum: as t. t.