prose
prose
subs.
P. ψιλοὶ λόγοι, ἴδιοι λόγοι.
In prose: use adj., Ar. and P. πεζῇ, P. ἰδίᾳ.
Narrate in prose: P. καταλογάδην διηγεῖσθαι (acc.).
subs.
P. ψιλοὶ λόγοι, ἴδιοι λόγοι.
In prose: use adj., Ar. and P. πεζῇ, P. ἰδίᾳ.
Narrate in prose: P. καταλογάδην διηγεῖσθαι (acc.).
prose
v. intrans.
P. and V. μακρηγορεῖν (Thuc.), P. μακρολογεῖν, ἀρχαιολογεῖν ; see also moralise.
v. intrans.
P. and V. μακρηγορεῖν (Thuc.), P. μακρολογεῖν, ἀρχαιολογεῖν ; see also moralise.
PROSE
prosa oratio (post-Augustan): oratio soluta (opposed to oratio astricta devincta). ☞ Cic. usually says simply oratio (e.g. saepissime et in poematis et in oratione peccatur); but it is generally expedient to use the more definite phrase prosa oratio. ☞ Oratio pedestris is not = “prose ” but = “a low style;” and moreover it is a Grecism; Vid: Quint. 10 1 81 ed. Frotscher.
prosa oratio (post-Augustan): oratio soluta (opposed to oratio astricta devincta). ☞ Cic. usually says simply oratio (e.g. saepissime et in poematis et in oratione peccatur); but it is generally expedient to use the more definite phrase prosa oratio. ☞ Oratio pedestris is not = “prose ” but = “a low style;” and moreover it is a Grecism; Vid: Quint. 10 1 81 ed. Frotscher.
prose (subs.):
1. ōrātio sŏlūta: Varr. L. L. 6, extr.: Cic. de Or. 3, 48, 184 (see the place). So Ov. Tr. 4, 10, 24, verba soluta modis.
2. prōsa (with or without oratio, eloquentia: a post-Ciceronian term, and less elegant than preced.): Cadmus was the first to write p., Cadmus primus prosam [prorsam, Ian., this being the original spelling] condere instituit, Plin. 5, 29, 31: Vell.: Quint. (who uses prosa, absol.: Inst. 9, 4, 52).
3. ōrātio is also used absol., in present sense (though it may be usu. better to add the defining word soluta): both in poetry and in p., et in poematis et in oratione, Cic. Or. 21, 70: cf. id. de Or. 3, 48, 184: Quint. 9, 4, 52.
4. pĕdestris (quam Graeci vocant) oratio: Quint. 10, 1, 81: cf. Hor. A. P. 95 (where however pedestris sermo does not mean literally prose, but plain, prosaic diction). (N.B.--Though much used by modern Latinists, the phr. pedestris oratio is bad except with such a qualification as in Quint. l. c.) Phr.: I fancied it was Terence being read in p., Terentium metro solutum legi credidi, Plin. Ep. 1, 16, 6.
1. ōrātio sŏlūta: Varr. L. L. 6, extr.: Cic. de Or. 3, 48, 184 (see the place). So Ov. Tr. 4, 10, 24, verba soluta modis.
2. prōsa (with or without oratio, eloquentia: a post-Ciceronian term, and less elegant than preced.): Cadmus was the first to write p., Cadmus primus prosam [prorsam, Ian., this being the original spelling] condere instituit, Plin. 5, 29, 31: Vell.: Quint. (who uses prosa, absol.: Inst. 9, 4, 52).
3. ōrātio is also used absol., in present sense (though it may be usu. better to add the defining word soluta): both in poetry and in p., et in poematis et in oratione, Cic. Or. 21, 70: cf. id. de Or. 3, 48, 184: Quint. 9, 4, 52.
4. pĕdestris (quam Graeci vocant) oratio: Quint. 10, 1, 81: cf. Hor. A. P. 95 (where however pedestris sermo does not mean literally prose, but plain, prosaic diction). (N.B.--Though much used by modern Latinists, the phr. pedestris oratio is bad except with such a qualification as in Quint. l. c.) Phr.: I fancied it was Terence being read in p., Terentium metro solutum legi credidi, Plin. Ep. 1, 16, 6.
prose (adj.):
1. sŏlūtus (sc. modis, or metris): history is a kind of p. poetry, historia est quodammodo s. carmen, Quint. 10, 1, 31: more freq. epith. of oratio: v. preced. art.
2. prōsa (originally, prorsa, going right on, straight-*forward): only with oratio or eloquentia: v. preced. art.
3. pĕdester, tris: p. histories, p. historiae, Hor. Od. 2, 12, 9 (simply = solutae modis): but see preced. art. fin. (N.B.--Avoid prosaicus, prosarius: v. late.)
1. sŏlūtus (sc. modis, or metris): history is a kind of p. poetry, historia est quodammodo s. carmen, Quint. 10, 1, 31: more freq. epith. of oratio: v. preced. art.
2. prōsa (originally, prorsa, going right on, straight-*forward): only with oratio or eloquentia: v. preced. art.
3. pĕdester, tris: p. histories, p. historiae, Hor. Od. 2, 12, 9 (simply = solutae modis): but see preced. art. fin. (N.B.--Avoid prosaicus, prosarius: v. late.)
prose (v.):
I. Lit.: prosâ scrībo (post-Cic.): Quint. 9, 4, 52.
II. To talk tediously: Phr.: the other goes p.ing on, *pergit ille alter frigidissimas ineptias nectere: don't p.! *ne longus fias!
I. Lit.: prosâ scrībo (post-Cic.): Quint. 9, 4, 52.
II. To talk tediously: Phr.: the other goes p.ing on, *pergit ille alter frigidissimas ineptias nectere: don't p.! *ne longus fias!