rancour
rancour
subs.
P. and V. πικρότης, ἡ.
Spite: P. and V. φθόνος, ὁ ; see malice.
subs.
P. and V. πικρότης, ἡ.
Spite: P. and V. φθόνος, ὁ ; see malice.
RANCOR
odium: ira: simultas: odium et offensio [SYN. and PHR. in HATRED] (☞ rancor Hieron.).
odium: ira: simultas: odium et offensio [SYN. and PHR. in HATRED] (☞ rancor Hieron.).
rancour:
1. īra, īrācundia (the latter denoting more of settled feeling): v.ANGER , RAGE .
2. sĭmultas (usu. pl.): to contend with the greatest r., summis simultatibus contendere, Caes. B. G. 5, 44: to cherish r., simultates nutrire, Tac. H. 3, 53.
3. perh. odium occultum; o. penitus insitum: v.HATRED .
1. īra, īrācundia (the latter denoting more of settled feeling): v.
2. sĭmultas (usu. pl.): to contend with the greatest r., summis simultatibus contendere, Caes. B. G. 5, 44: to cherish r., simultates nutrire, Tac. H. 3, 53.
3. perh. odium occultum; o. penitus insitum: v.