righteous
righteous
adj.
P. and V. δί̆καιος, ἔνδῐκος, ὀρθός, V. πάνδῐκος ; see just.
Pious: P. and V. εὐσεβής, ὅσιος.
Good, honest: P. and V. κᾰλός, χρηστός.
adj.
P. and V. δί̆καιος, ἔνδῐκος, ὀρθός, V. πάνδῐκος ; see just.
Pious: P. and V. εὐσεβής, ὅσιος.
Good, honest: P. and V. κᾰλός, χρηστός.
RIGHTEOUS
Religious pious pius: sanctus: religiosus: pius erga Deum. (The words are found in this connection and order.) religiosus sanctusque; sanctus et religiosus. [SYN. in HOLY].
Upright justus: aequus: rectus: integer. Over-righteous nimis sancte pius (Plaut. Rud. 4 7 8): to be righteous pie Deum colere; pietatem erga Deum colere.
Religious pious pius: sanctus: religiosus: pius erga Deum. (The words are found in this connection and order.) religiosus sanctusque; sanctus et religiosus. [SYN. in HOLY].
Upright justus: aequus: rectus: integer. Over-righteous nimis sancte pius (Plaut. Rud. 4 7 8): to be righteous pie Deum colere; pietatem erga Deum colere.
righteous: no single equiv.: the word justus is used by eccl. writers to translate the δίκαιος of the N. T.: the idea may perh. be best expr. by two adjs.: a r. man, rectus et sanctus vir, Plin. Ep. 2, 11: sanctus et religiosus, Cic. Rosc. Com. 15, 44: sanctus et diligens, id. Verr. 5, 19, 49: justus et bonus, id. Off. 2, 12, 42: over-r., nimis sancte pius, Pl. Rud. 4, 7, 8.