secrete
sēcrētē, adv., v. secerno, P. a. fin., adv. 2. β.
sēcrētē, Adv. (secretus), besonders, geheim, Tert. de pall. 4 u.a.: secrete aut publice, Augustin. serm. 387, 1. – Compar. secretius, s. sēcrētō.
fecerat ‥ sibi mansionem ‥ in qua ~ius cum paucis ‥ fratribus ‥ orare ‥ solebat
ad insulam Tile ‥ navigare decrevit ut ibi viveret Deo ~e solus(
quam [numina ] ‥ incognita ~e seorsum habitent
hoc comes ammirans secrete convocat illum
opera quae vel manifeste vel etiam ~e peregit
Gregorius abbati ~ius ad se vocato dixit
~e reconditus in urna, in arca, in sanctis sanctorum
singillatim et ~e vota ‥ exquirerent
cum scalis ‥ muros castri ‥ ~ius ascenderunt
quid velles facere si videres aperte coram te stare ‥ diabolum, sicut facit ~e [ME: ] in temptationederneliche
confessionem ‥ in qua continebatur omnis error pristinus sed ~ius sub velamine vario verborum
mihi ~issime aliquid de sua inoboedientia ‥ dixerunt
sēcrētē (16) Tert. Pall. 4 ; sēcrētim Amm. 29, 1, 6 (secretus), à part, à lʼécart.