usurpative
ūsurpātīvē, adv., v. usurpativus fin.
ūsūrpātīvē, Adv. (usurpativus), mißbräuchlich, Serv. Verg. georg. 1, 210 u. Aen. 7, 289. Acro Hor. ep. 17, 48.
basilicas ‥ ab antiquo ritu vectigalium redimam quod sibi mei antecessores ~e decreverunt habere
de his qui solitariam vitam ~e ‥ intrant
qui se imperatorem abusive et ~e fecit pre superbia sua nominari
prout ‥ ~e contra Deum et justitiam ac libertatem ecclesiasticam pluries est presumptum
τειτὰν ‥ quod vere convenit Christo, licet ~e hoc nomen attribuet sibi Antichristus
potestatem quem ~e exercet [diabolus ] in hoc mundo
ūsurpātīvē, adv., par abus, contre lʼusage : Serv. Georg. 1, 210.