vio
vĭo, āre, v. n. [via],
- to go, travel (post-Aug. and very rare; cf.: vio pro eo infelicius fictum, Quint. 8, 6, 33): legati intenti ad viandum, Amm.20, 9, 1: iter viandi multifidum, Prud. adv. Symm. 2, 772: vians maritus, travelling about, Ap. Met. 10, 5, 18; 6, 26, 34; Flor. 1 init.; Sol. 29 fin.; Vulg. 1 Reg. 24, 4.—P. a. as subst.: vĭantes, ium, m., travellers: viantibus opportunae viae, Amm.15, 10, 2.
vio, āre (via), gehen, reisen, umherreisen (vgl. Quint. 8, 6, 32), Amm. u.a.: vians maritus, Apul.: viantes, die Reisenden, Solin.
vĭō, āre, (via), intr., faire route, être en voyage : Amm. 20, 9, 1 || vĭantēs, ium, m. , voyageurs : Amm. 15, 10, 2.