virgulta
virgulta, a bush, thicket, copse, shrubbery
virgulta, ōrum, n. (virgula), menues branches, jeunes pousses, boutures : Lucr. 5, 935 ; Virg. G. 2, 346 || branchages : Cæs. G. 3, 18, 8 || broussailles, ronces : Cic. Div. 1, 49 ; Cæl. 42 ; Liv. 1, 14, 7.
➳ sing. virgultum Fest. 329, 28 ; Serv. B. 1, 55.
Dedit prædictæ Ecclesiæ....... unam Virgultam terræ in manerio de Cumptone, etc.Forte pro
Virgata. Vide in hac voce.
De feodo Hude tenet Beatizia Laurence in masura tres Virgultas ad campartum, et reddit 18. denarios.Et in Chartul. S. Vandregesili tom. 1. pag. 140. Sed si quid mutandum est, malim legere
Virgulam. Vide in hac voce.
Duas acras terræ et tres Virgultas in Varenda lunga.Ubi
Virgatashabet Charta fundat. ibid. col. 78. Pluries
Virgultaoccurrit in Reg. 52. Chartoph. reg.
virgulta ōrum, n
- for * virgulēta, from virgula, a bush, thicket, copse, shrubbery: virgultis conlectis, Cs.: via interclusa virgultis, L., O.— Slips, cuttings: silvestria, V.