Γαλάται

Γᾰλάται [λᾰ], οἱ,

• = Κελτοί (but Κελτοὶ καὶ Γ. Arist. Fr. 35), Plb. 1.6.2, etc.: fem. sg. Γαλάτισσα, GDI 2154.7 (Delph., ii B. C.):—Adj. Γᾰλᾰτικός, ή, όν, πέλαγος Arist. Mu. 393a27; χώρα Act.Ap. 16.6; ἔργα βάρβαρα καὶ Γ. Plu. Stoic.rep. 2.1049b. Adv. -κῶς, ἐνεσκευασμένος Id. Oth. 6.