γαλακτόχροα

γαλακτό·χροα, plur. neutre d’un adj. inus. Diosc. 3, 54, et masc. γαλακτόχροες, Opp. C. 3, 478 (le mètre exigerait γαλατόχρ. ou γλακτόχρ.), c. le suiv.

Étym. γάλα, χρόα.