βάραθρος
βάραθρος, one that ought to be thrown into the pit
βάραθρος [βᾰ], ὁ,
- one that ought to be thrown into the pit, Luc. Pseudol. 17 (but perh. neut.).
βάραθρος, ου (ὁ) [ᾰᾰ̄] scélérat digne du barathre, c. à d. du dernier supplice, Luc. Pseud. 17.
Étym. βάραθρον.
βάραθρος, ὁ, ein Mensch, der in die Verbrechergrube, βάραθρον, geworfen zu werden verdient, Luc. Pseud. 17.