βουβότης
βουβότης, giving pasture to cattle
βου-βότης, ου, ὁ,
- giving pasture to cattle, πρῶνες Pi. N. 4.52.
- 2 as Subst., herdsman, Id. I. 6(5).32.
βου·βότης, ου :
1 adj. m. qui nourrit les bœufs, Pd. N. 4, 52 ||
2 subst. ὁ β. bouvier, Pd. I. 5, 30.
Étym. βοῦς, βόσκω.
βουβότης, Rinder ernährend, πρῶνες Pind. N. 4.52. – Subst., Rinderhirt, Pind. I. 5.30.
For Pindar, see also: βουβότας