γενειάτης
γενειάτης, bearded
γενει-άτης [ᾱ], Ep. and Ion. γενει-ήτης, ου, ὁ,
- bearded, Theoc. 17.33, Luc. Bis Acc. 28, Jul. Or. 4.131a, Call. Dian. 90:—fem. γενει-ᾶτις, τρίγλα Sophr. 31; Ion. γενειῆτις τρίγλη Eratosth. 12.
*γενειάτης, seul. ion. γενειήτης, εω (ὁ) Call. Dian. 90 ; Luc. Bis acc. 28 ; Anth. 11, 158, et dor. acc. γενειήταν, Thcr. Idyl. 17, 33, homme ou animal barbu.
Étym. γενειάω.
γενειάτης, [ᾱ], ὁ, ion. γενειήτης (auch Theocr. 17.33), bärtig, Luc. Bis acc. 28 ; τράγοι Antip.Sid. 61 (XI.158).
γενειάτης
from γενειάω
- bearded, Theocr.