γεώλοφος
γεώλοφος, (adj.) crested with earth; (n.) hill
γεώ-λοφος, ον,
- crested with earth, ὄρη Str. 16.2.16; χωρία Id. 12.7.1.
- II Subst. γεώλοφος, ὁ, hill, hillock, X. Cyr. 3.3.28 codd., Plb. 1.75.4, Ph. 1.191; γεώλοφον, τό, Theoc. 1.13, Numen. ap. Ath. 7.305a.
- 2 γεώλοφος, ὁ, boor, clod-hopper, Ael.Dion. Fr. 107.
I
1 de colinas, montuoso
χωρία
πόλις
2 de abundante tierra e.d. no pedregoso
ὄρη γεώλοφα καὶ καλλίκαρπα
• de la propia tierra de colina, de ladera
γῆ
II subst. ὁ γ. colina X.An.l.c., Pl.l.c., Limen.l.c., Plb.1.75.4, Ph.1.191, Longus l.c., Thdt.H.Rel.28.1,
• tb.
τό γ.
γεώ·λοφος, ος, ον, dont le sommet est de terre (montagne), c. à d. non boisé, Str. 755 ; subst. ὁ γεώλοφος, Xén. Cyr. 3, 3, 28 (var. γήλοφος) ; Pol. 1, 75, 4 ; ou τὸ γεώλοφον, Thcr. Idyl. 1, 13 ; 5, 101, colline de terre, colline.
Étym. γῆ, λόφος.
γεώλοφος, vgl. γήλοφος, aus Erdhügeln bestehend, ὄρη Strab. XVI p. 755 ; bes. ὁ γ., der Erdhügel, Pol. 1.75.4 ; Dion.Hal. 5.38 ; τὸ γ. Theocr. 1.13, 5.101.
γεώλοφος
- crested with earth: as Subst., a hill, hillock, Xen.: so γεώλοφον, ου, τό, Theocr.