δυσδιεξόδευτος
δυσδι-εξόδευτος, ον, = sq. II, Hippiatr. 69.
1 de lo que es difícil salirse, que no tiene salida o fin
πᾶσα δ. πραγμάτων πλοκή
ἀνάγκη ... τῶν δεινῶν δ.
• subst. τὸ δ. dificultad de salir
τὸ δ. τῶν νόστων
τοῦ ἀγῶνος
2 difícil de evacuar
χυμός
δυσ·διεξόδευτος, ος, ον, c. le suiv. Chrys. 3, 614 ; Nyss. 3, 294 Migne.
Étym. δ. διεξοδεύω.
δυσδιεξόδευτος, Sp. = δυσδιέξοδος.