δύστονος
δύστονος, lamentable
δύστονος, ον, (στένω)
- lamentable, grievous, A. Th. 989 (lyr., codd.), Ch. 469 (lyr.).
lamentable, deplorable
κήδη
κακά
†δύστονα κήδε' ὁμώνυμα†
δύ·στονος, ος, ον, lamentable, Eschl. Sept. 984, 999 ; Ch. 469.
Étym. δ. στένω.
δύστονος, schwer zu beklagen, jammervoll, κήδεα, κακά, Aesch. Spt. 971, 989.
δύστονος
δύ-στονος, ον
for δύσ-στονος,
- lamentable, Aesch.