δυστροπία
δυστροπία, peevishness
δυσ-τροπία, ἡ,
- peevishness, Poll. 5.119, Jul. Mis. 365b, Alex.Trall. 7.9.
1 de pers. mal carácter, carácter difícil Poll.3.132, 5.119, Iul.Mis.365c, Physiog.2.226.10
• plu. comportamientos adustos, agresividad Hsch.s.u.
2 de pers. mala inclinación, tendencia al mal, maldad
ὃν διὰ πολλὴν δυστροπίαν ... ἔρριψεν ὁ ἴδιος δεσπότης
τῆς ἐνούσης αὐτῷ δυστροπίας
κατὰ μηχανήν τινα καὶ δυστροπίαν
3 de la enfermedad condición difícil o problemática, índole maligna
τῶν νοσημάτων
δυστροπία, ας (ἡ) malignité d’une maladie, A. Tr. 7, p. 368.
Étym. δύστροπος.
δυστροπία, ἡ, Hartnächigkeit, Poll. 5.119 u. Sp.