εὔδιος

εὔδιος, ον,

• calm, fine, clear, of air, weather, sea, ἄνεμος X. HG 1.6.38 (Comp.); εὔδια πάντα Theoc. 22.22; ἁλὸς ἄκραι A.R. 1.521, etc.; warm, mild, χειμών Hp. Aër. 10; peaceful, εὔ. καὶ γαληνὸς βίος Ph. 1.411; of persons, mild, gracious, εὐδίhα the Gracious one, Inscr. Cypr. in Berl.Sitzb. 1911.639, cf. Opp. H. 4.29; τὸ εὔδιον τοῦ προσώπου M.Ant. 6.30: neut. εὔδιον, εὔδια, as Adv., Opp. C. 1.44, AP 10.14.1 (Agath.): Comp. -αίτερος X. l.c.: Sup. -εστάτη [χώρη] Hp. Aër. 12.
• • II in fine weather, κέπφοι εὔδιοι ποτέονται Arat. 916; bringing fine weather, Orph. H. 38.24. (For εὔδιϝος, cf. Ζεύς.) [ῐ in εὐδία, εὔδιος, exc. metri gr., Orph. l.c., Arat. l.c.]

εὔδιος, (Ζεύς, Διός), still, ruhig, heiter (vgl. εὐδιεινός u. εὐδία), bes. bei Sp. von dem Ruhen der Stürme, ἐκ δʼ ἀνέμοιο εὔδιοι ἐκλύζοντο – ἄκραι Ap.Rh. 1.521 ; κλίμα Strab. III p. 144 ; νῆσος ποιοῦσα εὔδιον τὸν λιμένα DS. 12.61, wie Luc. Pisc. 29 ; τὰ πρὸς πλόον εὔδια πάντα Theocr. 22.22 ; bei heiterm Wetter Etwas tuend, Arat. 991 u. öfter ; oft übertr., εὔδιος καὶ ἥδιστος βίος, ruhig, heiter, poet., u. ähnl., wie ποτὲ μὲν φαίνεις πολὺν ὑετόν, ἄλλοτε δʼ αὖτε εὔδιος Ep.adesp. 37 (XII.156); πρηΰς τε καὶ εὔδιος ἄμμιν ἱκάνοις Opp. H. 4.29 ; vgl. Jacobs zu Philostr. 20.17 ; τὸ εὔδιον τοῦ προσώπου M.Ant. 6.29 ; – εὔδιον steht adverb., Opp. Cyn. 1.44, wie εὔδια πόντος πορφύρεται Agath. (X.14). – Bei Hippocr. mild, in Beziehung auf die Wärme, χειμὼν μήτε λίην εὔδιος μήτε ὑπερβάλλων τῷ ψύχει. Vgl. oben εὐδιαίτερος. Hippocr. hat auch den superl. εὐδιεστάτη.
[ι wird von Arat. u. Orph., wenn die letzte Silbe lang ist, auch lang gebraucht.]

εὔδιος εὔ-διος, ον δῖος

• calm, fine, clear, of weather, sea, etc., Xen., Theocr.:—neut. εὔδιον, εὔδια, as adv., Anth.:—irreg. comp. εὐδιαίτερος, Xen.