εὐκηλήτειρα
εὐκηλήτειρα, she that lulls
εὐκηλήτειρα, ἡ, (κηλέω)
- she that lulls or soothes, παίδων εὐ. Hes. Op. 464.
εὐ·κηλήτειρα, ας, adj. f. qui apaise par des caresses, qui charme, gén. Hés. O. 462 ; cf. Plut. M. 657d.
Étym. εὖ, κηλέω.
εὐκηλήτειρα, ἡ, die Besänftigerin, παίδων Hes. O. 466. Vgl. Plut. Symp. 3.9.1.
εὐκηλήτειρα
εὐ-κηλήτειρα, ἡ,
κηλέω
- she that lulls or soothes, Hes.