εὐχετάομαι

εὐχετάομαι, Ep. for εὔχομαι, only in pres. and impf. (without augm.):—

• pray, θεοῖσι . . μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος Il. 8.347, 15.369; Κρονίωνι . . εὐχετάασθαι 6.268; πάντες δʼ εὐχετόωντο θεῶν Δῒ Νέστορί τʼ ἀνδρῶν 11.761, cf. Od. 8.467.
• • II boast, profess, c. inf., τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο; Od. 1.172, etc.; with inf. omitted, A.R. 1.189, Orph. A. 289; brag, ἵνα μή τις . . εὐχετόῳτʼ ἐπέεσσι Il. 12.391; οὐ μὲν καλὸν ὑπέρβιον εὐχετάασθαι 17.19; μὰψ αὔτως εὐχετάασθαι 20.348; κταμένοισιν ἐπʼ ἀνδράσιν εὐχετάασθαι to glory over them, Od. 22.412.

εὐχετάομαι, ep. = εὔχομαι, nur praes. u. impf., sie hen, beten, Il. 8.347, 15.369, θεῷ, zu einem Gotte, 6.268, Od. 12.356 ; Ap.Rh. 4.588 ; auch πάντες δʼ εὐχετόωντο θεῶν Διΐ, Νέστορι δʼ ἀνδρῶν, Il. 11.761, bewiesen ihm ihre Verehrung ; danken, Od. 8.467 ; auch c. inf., πορεῖν Ap.Rh. 4.588 ; λίθῳ, anbeten, 2.1173. – Mit Zuversicht aussagen, sich rühmen, τίνες ἔμμεναι εὐχετόωνται Od. 1.172, öfter ; ἐπέεσσι, großprahlen, Il. 12.391 ; ὑπέρβιον αὔτως εὐχετάασθαι, Il. 17.19, 20.348 ; aber κταμένοισιν ἐπʼ ἀνδράσιν εὐχετάασθαι, Od. 22.412, heißt nicht »sich über die Erschlagenen übermütig erheben«, sondern »auf Leichen beten«. Auch sp.D., wie Orph. Arg. 287 ; Ap.Rh. 2.359 ; Opp. Cyn. 2.615.

†εὐχετάομαι

[in form frequentative fr. εὔχομαι.]

3 pl. εὐχετόωνται Od. 4.139, Od. 12.98.

3 pl. impf. εὐχετόωντο Il. 8.347, Il. 11.761, Il. 15.369, Il. 22.394: Od. 1.172, Od. 12.356, Od. 14.189, Od. 16.58, 223.

Opt. εὐχετοῴμην Od. 8.467, Od. 15.181.

3 sing. εὐχετόῳτο Il. 12.391.

Infin. εὐχετάασθαι Il. 6.268, Il. 17.19, Il. 20.348: Od. 22.412.

• • 1

    To avouch or declare oneself to be, etc.

    With infin.: τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο; Od. 1.172 = Od. 14.189 = Od. 16.58 = 223. Cf. Od. 4.139.

  • 2

    To boast vaunt Il. 17.19, Il. 20.348.

    With complementary infin.: ἀκήριοι παρφυγέειν Od. 12.98.

  • 3

    To exult, triumph Il. 12.391.

    With ἐπί and dat., to exult or triumph over (a fallen foe): κταμένοισιν ἐπʼ ἀνδράσιν Od. 22.412.

  • 4

    To pray.

    With dat.: κρονίωνι Il. 6.268. Cf. Il. 8.347 = Il. 15.369: Od. 12.356.

  • 5

    To give glory, make thanksgiving.

    With dat.: Ἕκτορι θεῷ ὥς Il. 22.394. Cf. Il. 11.761: Od. 8.467 = Od. 15.181.

εὐχετάομαι (εὔχομαι), opt. εὐχετοῴμην: pray or offer obeisance, τινί, boast; εὐχετόωντο θεῶν Διὶ Νέστορί τʼ ἀνδρῶν, Il. 11.761, Od. 8.467; ὑπέρβιον, αὔτως εὐχετάασθαι, Il. 17.19, Il. 20.348; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωνται, Od. 1.172 (see εὔχομαι).

εὐχετάομαι, only in Epic pres. and imperf. εὐχετόωνται, -όωντο, inf. -άασθαι εὔχομαι

• Dep.
• • Ito pray, Il.; to make vows, Hom.
  • IIto boast oneself, profess, brag, boast, c. inf., τίνες ἔμμεναι εὐχετόωνται; Od., etc.; ἐπʼ ἀνδράσιν εὐχ. to glory over them, Od.