θάγω
θάγω, whet
θᾱγω
- 1whet met. θάξαις δέ κε φύντʼ ἀρετᾷ ποτὶ πελώριον ὁρμάσαι κλέος ἀνὴρ θεοῦ σὺν παλάμᾳ (Schr.: θήξα (ι) ς codd., def. Björck, Forssman; a man could whet) O. 10.20