θαλία

θᾰλία, Ion. -ιη, ἡ, (θάλλω)

• abundance, good cheer, τρέφεται θαλίῃ ἔνι πολλῇ Il. 9.143, 285: in pl., festivities, μετʼ ἀθανάτοισι θεοῖσι τέρπεται ἐν θαλίῃς Od. 11.603, cf. h.Merc. 56, Hes. Op. 115, Archil. 9, Xenoph. 1.12 (sg.), Pi. O. 7.94, Trag.Adesp. 397 (anap.), Ar. Nu. 309, Pax 780 (both lyr.), Av. 733 (anap.); εἶναι ἐν θαλίῃσι Hdt. 3.27; θ. κισσοφόροι E. Ba. 384 (lyr.); of a funeral-feast, ἀμφʼ ὁσίῃ θαλίῃ . . ἄνακτος Orac. ap. Plu. Arat. 53.
• • II v. θαλλία II.
  • III as pr. n., v. θάλεια III.

θαλία, ἡ (θάλλω, vgl. θάλεια), blühendes Glück, Lebensfreude, Gastmahl, Festschmaus, bes. beim Opfer, Il. 9.143, 285, gew. im plur., Od. 11.603 Hes. O. 115, Pind. τερπναί, Ol. 11.79, εὔφωνοι, P. 1.38, vgl. 10.34 ; Archil. frg. 48, 53 ; Eur. Bacch. 363 ; Ar. Pax 780, Nub. 307 u. a. D.; auch in Prosa, Her. 3.27 ; Plat. in der unter θάλεια angeführten Stelle ; Orac. bei Plut. Arat. 53.

θαλία θᾰλία, ἡ, θάλλω

• abundance, plenty, good cheer, Il.; in pl. festivities, Od., Hdt.