θάλος

θάλος [ᾰ], εος, τό, prop.

• = θαλλός, but only nom. and acc. in metaph. sense of scion, child, φίλον θ. Il. 22.87; λευσσόντων τοιόνδε θ. Od. 6.157; γλυκερόν, νέον θ., h.Cer. 66, 187; σεμνὸν θ. Ἀλκαϊδᾶν Pi. O. 6.68, cf. 2.45, E. El. 15, etc.—For the pl., v. θάλεα, τά.

θάλος, τό, = θαλλός, junger Sprößling, Zweig, bes. Oelzweig, ἱερὸν ἐλαίας Eur. I.T. 1101, v.l. θαλλός ; sonst übertr. von Menschen, mit dem Nebenbegriffe frischer Kraft u. jugendlicher Anmut, Od. 6.157, φίλον θάλος, ὃν τέκον αὐτή Il. 22.87, vgl. H.h. Cer. 66, 187 ; übh. Sohn, Nachkomme, Pind. Ol. 2.49, 6.68, I. 6.24 ; Eur. I.T. 232 ; einzeln bei Sp. – Aber θαλέων ἐμπλησάμενος κῆρ, mit Lebensfreude, Il. 22.504, wird von Apoll. lex. Hom. τῶν πρὸς τὸ θάλλειν ἐπιτηδείων u. in den Schol. παντοδαπῶν τροφῶν καὶ ἐδεσμάτων erkl.; vgl. θάλεια u. Suid.

θάλος

τό

[θάλλω.]

A young shoot or branch. Fig. of a youthful person Il. 22.87: Od. 6.157.

θᾰλος

• • a flowering garland, crown met., μάτρωί θʼ ὁμωνύμῳ δέδωκε κοινὸν θάλος (τὴν τῆς νίκης εὐδοξίαν. Σ.) l. 7. 24. ἀέ]ξετʼ ἔτι, Μοῖσαι, θάλος ἀοιδᾶν[ Δ. 1. 14.
  • b offspring, child Θέρσανδρος Ἀδραστιδᾶν θάλος ἀρωγὸν δόμοις O. 2.45 Ἡρακλέης σεμνὸν θάλος Ἀλκαιδᾶν O. 6.68 κλεινᾶν Συρακοσσᾶν θάλος Ὀρτυγία N. 1.2 ἀνδρὸς δʼ οὔτε γυναικός, ὧν θάλεσσιν ἔγκειμαι Παρθ. 2. 36.

θάλος : scion, only metaph., Il. 22.87, Od. 6.157.

θάλος θάλος (ᾰ), εος, like θαλλός only in nom. and acc.

• in metaph. sense of young persons, like ἔρνος (q. v.), φίλον θάλος dear child of mine, Il.; τοιόνδε θάλος so fair a scion of their house, Od. v. θάλεα.