θεολογέω
θεολογέω, discourse on the gods and cosmology
θεολογ-έω,
- discourse on the gods and cosmology, Arist. Metaph. 983b29; περί τινων Id. Mu. 391b4, cf. Plu. QConv. 2.614d, etc.; Δία αὐτὸν [τὸν Φαέθοντα] ζωογόνον θεολογοῦσι call him Ζεύς ζ. Antig. Mir. 10b:—Pass., τὰ θεολογούμενα discourses about the gods, Plu. Def.orac. 2.421e (v.l.), S.E. M. 9.55; title of work by Asclepiades of Mendes, Suet. Aug. 94; τρεῖς αἱ Μοῖραι θεολογοῦνται Theol.Ar. 16.
- 2 refer to a divine influence, τοὺς τόκους Sch. Ptol. Tetr. 103.
θεολογέω-ῶ :
1 disserter de la divinité : περί τινος, Arstt. Metaph. 1, 3, 6, sur la divinité ou sur les choses divines ; τὰ θεολογούμενα, Plut. M. 421d ; Sext. 404, 22 Bkk. recherches ou discussions sur les dieux ou sur la nature divine ||
2 affirmer ou prouver la divinité de, acc. Bas. 3, 477 Migne.
Étym. θεολόγος.
θεολογέω, ein θεολόγος sein, von Gott u. göttlichen Dingen reden u. darüber Untersuchungen anstellen, περί τινος, Arist. mund. 1 ; Plut. Symp. 1.1.4 ; – τὰ θεολογούμενα, Untersuchungen über Gott u. göttliche Dinge, Plut.; Suet. Aug. 94 ; τὰ παρὰ τοῖς Ἕλλησι θ., S.Emp. adv.phys. 1.55 ; – τεθεολόγηται, Heraclid. allegor. 22 u. öfter.