θεωρηματικός
θεωρηματικός, to be interpreted as seen
θεωρ-ημᾰτικός, ή, όν,
- to be interpreted as seen, ὄνειροι, opp. ἀλληγορικοί, Artem. 4.1.
- II theoretic, ἀρετή Stoic. 3.48, cf. Iamb. Protr. 21.λβ, D.L. 3.49; dogmatic, epith. of Metrodorus, Id. 2.113; contemplative, βίος Jul. ad Them. 265b (11); opp. πρακτικός, Id. Or. 6.190a.
θεωρηματικός, ή, όν [ᾰ]
1 qui s’accorde avec ce qu’on a vu, en parl. d’un songe, Artém. 4, 1 ||
2 porté à la contemplation, p. opp. à πρακτικός, Jul. 265b ||
3 qui procède par théorèmes ou par principes (dans le raisonnement) : ὁ θεωρηματικός, DL. 7, 90 ; Phil. még. (DL. 2, 113), le théoricien ou le dogmatique, ép. du philosophe Métrodôros.
Étym. θεώρημα.
θεωρηματικός, einen Lehrsatz betreffend, in Lehrsätzen vorgetragen, bei DL. 3.49 im Ggstz von πρακτικός, 7.90 von ἀθεώρητος. – Οἱ θεωρηματικοί heißen Philosophen, die ihre Lehren in Lehrsätzen vortragen, id. 2.113 u. a.Sp.; ὄνειροι θ., im Ggstz der ἀλληγορικοί, Artem. 4.1, die das bedeuten, was man sieht.