κέλευμα
κέλ-ευμα, ατος, τό,
- = κέλευσμα (q.v.).
κέλευμα, ατος (τὸ) dout. p. κέλευσμα, Sophr. (Ath. 87a) ; Plat. Phædr. 253d.
1. bevel, aansporing:
2. geschreeuw:
κέλευμα, τό, = κέλευσμα ; ἐξ ἑνὸς κελεύματος Sophr. bei Ath. III.87a ; Plat. Phaedr. 253d u. A.; oft v.l. κέλευσμα, Lobeck zu Soph. Aj. 323.