κίρνημι

κίρνημι (seul. prés. et impf.) c. le préc. Od. 14, 78 ; 16, 14, etc. ; pass. (part. κιρνάμενος) être mêlé, Nic. Al. 75 ||

➳ Act. prés. impér. 2 sg. κίρνη, Od. 14, 78 ; inf. κιρνάναι, Hpc. 639, 43 ; inf. poét. κιρνάμεν [ᾰ] Pd. I. 5, 25 ; part. κιρνάς, Od. 16, 14 ; Hpc. 472, 45 ; Ar. fr. 555 ; part. éol. κίρναις, Alc. 27 ; impf. 3 sg. ἐκίρνη, App. Mithr. 111.

Étym. κεράννυμι.