καταπύθω
καταπύθω, to make rotten
καταπύθω [ῡ],
- putrefy, τὴν . . κατέπυσʼ ἱερὸν μένος Ἠελίοιο h.Ap. 371:—Pass. (with pf. -πέπῡθα Hsch. (-οιθα cod.)), become putrefied, ξύλον . . · τὸ μὲν οὐ καταπύθεται ὄμβρῳ Il. 23.328.
κατα·πύθω [ῡ] faire pourrir, Hh. Ap. 371 ; d’où au pass. pourrir, être pourri, Il. 23, 328.
καταπύθω, verfaulen lassen, H.h. Apoll. 571.
Pass. verfaulen, vermodern, Il. 23.328.
Pass. verfaulen, vermodern, Il. 23.328.
καταπύθω
[κατα- 5.]
In pass., to rot, decay : οὐ καταπύθεται ὄμβρῳ Il. 23.328.
καταπύθω
fut. ύσω
- to make rotten, Hhymn.:— Pass. to become rotten, Il.