καταβιόω

καταβῐ-όω, aor. κατεβίων Pl. Prt. 355a, later κατεβίωσα Plb. 12.28.6, Plu. Dem. 24:—

• pass oneʼs life, τὸ ἡδέως καταβιῶναι τὸν βίον Pl. l.c., cf. R. 578c, Ph. 1.627: c. part., κ. ξενιτεύων, σοφιστεύων, Plb. l.c., Plu. l.c.; κ. διώξαντες ἕτερον ἢ καὶ φυγόντες ὑφʼ ἑτέρου Phld. Rh. 2.166 S.; κ. γεωργοῦντες Str. 13.4.10.
• • • 2 bring oneʼs life to an end, die, λέγεται ἄρτιος καταβιῶναι καὶ τὰς αἰσθήσεις ἡβῶν Philostr. VS 1.9.3.

καταβιόω, (βιόω), verleben, das Leben hinbringen ; τὸ ἡδέως καταβιῶναι τὸν βίον ἄνευ λυπῶν Plat. Prot. 355a, öfter ; Sp., περὶ Ῥόδον σοφιστεύων κατεβίωσε Plut. Dem. 24 ; ἐν τοῖς οἰκείοις καταβιῶναι Hdn. 1.15.8. Bei Luc. Ver. H. 1.12 ist καταβιώσεσθε richtige Lesart für καταβιώσετε.

καταβιόω fut. ώσομαι aor2 κατεβίων later aor1 -εβίωσα

• to bring life to an end, Plat.