κεκαδεῖν, alleen aor. en fut.; ep. aor. ptc. κεκαδών, indic. med. 3 plur. κεκάδοντο; fut. 3 sing. κεκαδήσει 1. act. beroven van, met gen.: θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδών hij (Diomedes) beroofde hen van hun leven Il. 11.334. 2. med. terugdeinzen: ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο ἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος de Trojanen deinsden terug voor de man toen hij zijn speer wierp Il. 4.497.