κειμήλιος
κειμήλιος, treasured up
κειμήλι-ος, ον,
- treasured up, πατὴρ . . ὅτῳ καὶ μήτηρ . . ἐν οἰκίᾳ κεῖνται κειμήλιοι Pl. Lg. 931a; κειμήλιον θέσθαι [τὸν θησαυρόν] ib. 913a.
κειμήλιος, ος, ον, que l’on garde ou que l’on soigne comme un trésor, Plat. Leg. 931a.
Étym. κεῖμαι.
κειμήλιος, was im Hause aufbewahrt wird, als ein köstliches, unveräußerliches Besitztum, πατὴρ ὅτῳ καὶ μήτηρ ἐν οἰκίᾳ κεῖνται κειμήλιοι Plat. Legg. XI.931a.