κεκράκτης
κεκράκτης, a bawler
κεκρ-άκτης, ου, ὁ,
- bawler, Hp. Morb.Sacr. 15, Ar. Eq. 137, Luc. JTr. 33.
κεκράκτης, ου (ὁ) crieur, criard, Ar. Eq. 137 ; Luc. J. tr. 33.
Étym. κέκραγα.
κεκράκτης, ὁ, der Schreier ; Ar. Eq. 137 ; Luc. Iup. trag. 33 u. Sp.
κεκράκτης, ου,
κέκραγα, perf. of κραζω
- a bawler, Ar.