κλειτύς

κλειτύς, ύος, ἡ, acc. pl. κλειτῦς Il. 16.390: (κλίνω):—

• slope, hillside, Il. l.c., Od. 5.470; Παρνησίαν ὑπὲρ κλειτύν S. Ant. 1145 (lyr.), cf. Limen. 2; Τιρυνθίαν πρὸς κ. S. Tr. 271, etc.; τὰ ἐγ Κλειτύϊ (place-name) IG 12(5).1076.38 (Ceos, iv/iii B.C.). [ῡ in acc. κλειτύν Od. l.c., elsewh. ῠ S. Tr. l.c., etc.: freq. written κλι- in codd., but κλει- in IG and Limen. Il.cc., cf. Hdn.Gr. 2.416.]